โรงหนังชั้นสอง แหล่งบันเทิงสีจาง

สรุปประเด็นข่าวโดยกระปุกดอทคอม
ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต

            แค่เอ่ยชื่อ อมรพันธุ์ นครนนท์ นนทบุรี งามวงศ์วาน พระโขนง เจริญกรุง ศรีเทวี พหล ฮอลลีวูด มงคล แหลมทอง ฮาวาย ปรินซ์ แคปปิตอล บางแค นิวยอร์ค ฯลฯ หนลายคนส่วยหน้าพร้อมบอกไม่รู้จัก แต่ถ้าย้อนกลับไปซัก 5 ปี 10 ปี ชื่อเหล่านี้กลับได้รับความสนใจอย่างล้นหลาม เพราะนี่คือชื่อของ โรงหนังชั้นสอง ที่ครั้งหนึ่งเคยมีคนไปเยี่ยมเยือนทุกวัน แต่ปัจจุบันกลับพบว่าหลายแห่งได้ปิดตัวเองลงไปนานสิบๆ ปีแล้ว เหลือแค่ไม่ถึง 5 แห่ง 

           ...นานเท่าไหร่แล้วที่คุณไม่ได้ก้าวย่างไปเหยียบโรงหนังขนาดเล็ก ซึ่งซ่อนตัวอยู่ตามย่านชุมชนต่างๆ ที่ถูกขนานนามว่าเป็นโรงหนังชั้นสอง นับตั้งแต่การเข้ามาตีตลาดของระบบมัลติเพล็กซ์ โดยถูกนำมาสร้างสรรค์เป็นแหล่งความบันเทิงแห่งใหม่ภายในห้างหรู ผู้คนต่างหลั่งไหลหมุนเวียนไปใช้บริการโรงหนังสมัยมากยิ่งขึ้น และยิ่งโรงหนังชั้นสองหลายๆ แห่งปรับกลยุทธ์ดึงคนดูด้วยการฉายหนังโป๊… สุดท้ายก็ต้องโดนกวาดล้างและปิดตัวลง อวสานของแหล่งบันเทิงที่เคยอู้ฟู่จึงมาเยือน เหลือตำนานให้ขานไขในลักษณะตึกร้างว่างเปล่าไว้ดูต่างหน้าเท่านั้น 

            เคยมีคนบอกว่า โรงหนังชั้นสองมีสถานะเหมือนพื้นที่ซ่อนเร้น มีภาพลักษณ์คล้ายเป็นตั้งแต่ซ่องโสเภณี บ่อนการพนัน หรือกระทั่งที่นัดพบชายรักชายเพื่อกระทำกิจกาม ทว่ามีใครบ้างที่คิดจะช่วยฟื้นชีพโรงหนังชั้นประหยัดให้กลับมาเป็นแหล่งบันเทิงใจ (ที่ดีๆ) ในสังคมอีกครั้งก่อนจะสาบสูญไป 

            ศศิธร พิสิฐวุฒินันท์ ผู้จัดการโรงหนังงามวงศ์วาน บอกว่า ในภาวะเศรษฐกิจชะลอตัวแบบนี้ แค่ขายตั๋วแต่ละวันอย่างเดียวอาจไม่เพียงพอที่จะมาเกื้อหนุนธุรกิจให้เติบใหญ่เหมือนเมื่อครั้งรุ่งโรจน์ จากจำนวนคนดูที่มาอุดหนุนยืนต่อคิวจองตั๋วล้นหลามจนต้องเสริมเก้าอี้ทุกรอบ ยืนต่อคิวนานๆ หรือที่ต้องเสริมเก้าอี้ ไม่มีอีกแล้ว ทุกรอบมีที่เหลือให้เลือกมากมาย 

            แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีใครเข้าไปสัมผัส โรงหนังชั้นสองยังเป็นอีกสถานที่ ที่หลายๆ คนหลบความวุ่นวาย อึกทึก เบือดเสียด บุปผา ฝั่งสระ ก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาบอกว่า ชอบเพราะใกล้บ้านดี (แถวเกษตร) ขับรถมาไม่ถึง 10 นาที แถมไม่พลุกพล่านเหมือนเวลาไปดูหนังในห้าง บางทีไปแล้วไม่มีรอบ ต้องรอนานเสียเวลา แต่ที่นี่มาเมื่อไหร่ก็ได้ดู จะดูกี่รอบก็ได้ ไม่จำกัด บางทีไม่มีธุระไปไหน ก็จะนั่งดูทั้งวัน มันคุ้มค่ากว่าไปดูในโรงสมัยใหม่

มีอะไรในโรงหนังชั้นสอง


            ยี้!!! หลายคนคงเกิดอาการนี้แน่ๆ หากว่าใครสักคนชวนคุณไปดูหนังที่โรงหนังชั้นสอง แต่จริงๆ โรงหนังชั้นสอง (บางแห่ง) อาจไม่ได้ดูเลวร้ายเกินไปนัก ยิ่งหากตัดปัจจัยความทันสมัยทั้งหมดที่พูดมา ที่นี่คือแหล่งความบันเทิงอีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งนอกเหนือจากการฉายหนัง ก็ยังมีอะไรอื่นๆ มากมายให้ค้นหาและได้เรียนรู้ เริ่มจาก...

            1. ตั๋วราคาถูก-ดูได้ทั้งวัน 

            เด็ก นักเรียน นักศึกษา ผู้สูงอายุ 50 บาท ผู้ใหญ่ 60 บาท เป็นภาพที่ชินตาของขาประจำโรงหนังชั้นสอง ป้ายราคามักติดไว้หน้าเคาน์เตอร์ออกตั๋วเด่นหรา เพื่อให้ใครไปใครมาเห็นชัด เข้าเกณฑ์ไหนจ่ายตามจริง แถมการดูหนังในโรงหนังชั้นสองไม่ใช่แค่คุ้มค่าเรื่องราคาตั๋ว เพราะ จ่ายแค่ 50-60 บาท แต่ได้ดูหนังวันเดียว 2 เรื่อง อันเป็นที่มาของคำว่า ฉายหนังควบ หรือบางครั้งก็เรียก ฉายหนังวน คือจะวนฉายหนังทั้ง 2 เรื่องตลอดวัน จะนั่งแช่นั่งนานกี่ชั่วโมงก็ไม่มีใครมาไล่

            หลายคนเข้าใจว่าโรงหนังชั้นสองฉายเฉพาะหนังเกรดบี หรือไม่ก็หนังโป๊ แต่จริงๆ แล้วหนังที่ฉายนั้นเป็นหนังเด็ดหนังดังฟอร์มบิ๊กๆ อาจไม่ได้ชนโรงปกติ แต่ก็ไม่ถึงกับล่าช้า เพียง 2 สัปดาห์หลังเข้าฉาย หนังเหล่านั้นก็จะถูกนำมาเอาใจคนชอบความบันเทิงราคาประหยัด 

            2. บรรยากาศกันเอ๊ง...กันเอง 

            บรรยากาศหรูหราโอ่อ่าหาไม่ได้จากโรงหนังชั้นสอง แต่ถึงกระนั้นสิ่งที่หาไม่ยากในโรงหนังราคาประหยัด นั่นต้องยกให้ความเป็นกันเอง … คุณเคยรู้สึกหรือเปล่า เวลาตีตั๋วเข้าไปดูหนังโรงปกติมักเจอกฎกติกามารยาทเยอะแยะน่าเวียนหัว นี่ก็ทำไม่ได้ นั่นก็ทำไม่ดี แต่ในโรงหนังชั้นสองบรรยากาศแบบนี้แทบจะไม่มีให้เห็น พอซื้อตั๋วเสร็จแวะบาร์ขนมเครื่องดื่ม (เล็กๆ) เลือกของถูกใจได้ พนักงานฉีกตั๋วเดินเข้าโรง เก้าอี้มีเป็นร้อย ชอบมุมไหนเลือกตามใจปรารถนา ใกล้จอไกลจอ ฉีกซองขนมโดยไม่ต้องกลัวคนข้างๆ ว่าเอา ฮาเสียงดังๆ แบบไม่ต้องมัวเก๊กท่าเก็บลีลา 

            3. ระวังให้ดี (อาจ) มีเรื่องสยอง!?! 

            นั่งดูหนังเพลินๆ วันดีคืนดีถุงขนมที่วางเก้าอี้ข้างๆ เผลอแป๊บเดียวขนมถุงนั้นก็มีอันตรธานหายไปต่อหน้าต่อตา จับมือใครดมก็ไม่ได้ เจ้าหัวขโมยไม่ใช่ใคร เจ้าหนูจอมวายป่วงขาใหญ่ในโรงหนังนั่นเอง และมีจำนวนไม่น้อยน่าจะเรียกว่า โรงหนู มากกว่าโรงหนัง เพราะหนูวิ่งพล่านกันให้วุ่น 

            นอกจากหนูจะเป็นเรื่องชวนสยองของโรงหนังชั้นสองแล้ว ที่สยองไม่แพ้กันเห็นจะไม่พ้นบรรดาเกย์จิตเปลี่ยว ที่ชอบทำทีมาตีสนิทพูดคุยกับผู้ชาย (ที่มาคนเดียว) จากนั้นก็ลวนลามตามแต่โอกาสเอื้ออำนวย ทำให้ภาพลักษณ์โรงหนังชั้นสองดูเสื่อม ถูกมองเป็นแหล่งรวมตัวชาวสีม่วง พลิกผันจนได้รับฉายา โรงหนังเกย์ กลายเป็นจุดตกต่ำสุดขีด ไม่แพ้กับครั้งที่โดนระบบมัลติเพล็กซ์บุกเข้าขย้ำ จำนวนคนดู (ทั่วไป) จึงเริ่มค่อยๆ ลดน้อยเพราะกลัวเรื่องสยองพองขน 

            ....หรือนี่กำลังจะกลายเป็นเพียงความทรงจำสีจางๆ ของคอหนังไปจริงๆ

ข้อมูลจาก