หัวใจไม่แพ้ เด็กวัย 12 เลี้ยงแม่ด้วยขาข้างเดียว

เรียบเรียงโดยกระปุกดอทคอม
ภาพประกอบจากมหาลัยชีวิต

           เสียงพูดคุยตะโกนโหวกเหวกโวเว . . . ร้องเรียกผู้คนให้ซื้อสินค้าในตลาดนัดสวนจตุจักร คงไม่ใช่สิ่งแปลกใหม่ที่พบเห็น แต่ท่ามกลางสรรพเสียงต่างๆ ถ้าลองฟังดีๆ จะได้ยินเสียงระนาดที่ดังแว่วกังวานดึงดูดสายตานักท่องเที่ยวให้หันไปมองตามเสียงดนตรีนั้น และพลันสายตาก็จะไปสะดุดกับเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งกำลังบรรเลงระนาดอย่างเมามันส์ ด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส จากนั้นก็ร่ายรำโขนบ้าง เล่นมายากลบ้าง อวดสายตาผู้คนที่ผ่านไปผ่านมา

           หากมองแต่เพียงผิวเผินก็ดูไม่ผิดแผกแตกต่างจากเด็กทั่วไปนัก แต่เมื่อสังเกตลึกลงไปกว่านั้นจะพบว่า เด็กชายหน้าคมคนนี้มีขาข้างเดียว แต่ยืนอยู่ได้ด้วยขาเทียมอันเก่าคร่ำครึ แข็งกระด้าง และหัวใจที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าของเด็กชายคนนี้นั่นเอง …

           "หนูชื่อป๊อบอาย อายุ 11 ขวบ เรียนอยู่ที่ป.5 โรงเรียนราชบพิตครับ มาเล่นระนาดที่สวนจตุจักร 2-3 ปีแล้ว ทำไปเพราะอยากช่วยแบ่งเบาภาระแม่ เมื่อก่อนแม่เค้าขายไก่ย่างอยู่ตอนนี้ไม่ได้ขายแล้ว เพราะต้องดูแลหนู หนูไม่อายเลยที่มาทำแบบนี้เพราะได้ช่วยแม่ หนูอยากจะมาทุกๆ วันเลยเพราะสนุกที่ได้มา" คำพูดซื่อๆ จากเด็กชายตัวน้อยบอกเล่าเรื่องราว

         หนูน้อยยอดกตัญญูยัง กล่าวอีกว่า ก็เคยมีเพื่อนมาเจอเหมือนกัน เค้าก็ถามว่ามาทำอะไร ทำไมต้องแต่งหน้า หนูก็บอกว่ามาช่วยแม่ ที่แต่งหน้าก็แม่แต่งให้เพราะต้องเล่นโขน แต่หนูก็ไม่อายหรอก ไม่เคยคิดอาย เรามาช่วยแม่ มาหาตังค์ช่วยแม่เลยไม่อาย แค่แม่ซื้อหมาให้ก็ดีใจแล้ว (ยิ้ม) และตอนนี้ก็ไม่ได้อยากได้อะไร อยากได้แค่ VCD 7 ยอดมนุษย์เท่านั้น

           ด้วยคำบอกเล่าถึงชีวิตที่ยากลำบากด้วยหน้าตาที่สุดแสนจะภูมิใจ หลายๆ คนคงคิดว่าขาที่เสียไปไม่สามารถทำลายจิตใจอันแข็งแกร่งของเด็กน้อยคนนี้ได้ แต่ในขณะที่แม่ผู้ให้กำเนิดกลับคิดตรงกับข้ามอย่างสิ้นเชิง...

           "ป๊อบอายไม่ได้เกิดมาด้วยความผิดปกติแต่โดยกำเนิด เมื่อตอนที่ยังเด็กประมาณ 2 ขวบ ตอนที่เกิดเรื่องเด็กข้างบ้านเค้าขอพาป๊อปอายไปนั่งรถเล่น เราก็ไม่ได้ว่าอะไร พอมารู้อีกทีคือลูกเราประสบอุบัติเหตุแล้ว ขาน้องขาดไปแล้ว คือโดนรถเก๋งชน ตอนนั้นมันเหมือนโลกทั้งโลกมันพังเลย ตื้อในหน้าอก พูดอะไรไม่ออก เหมือนมีใครเอาหินมาทับหน้าอกไว้ เราก็ภาวนาว่าจะต่อได้ แต่สุดท้ายก็ต่อไม่ได้ แถมรถเก๋งคันนั้นก็ไม่ได้ช่วยอะไร ให้เงินมา 2,000 บาท บอกให้เอาไว้เป็นค่ายาก่อนเดียวจะช่วยเหลืออีก ตอนนั้นเรารับไว้ไม่ได้คิด เพราะเราทำอะไรไม่ถูก จากนั้นเค้าก็พาเราไปส่งที่โรงพยาบาล แล้วบอกจะมาเยี่ยมแล้วก็ไม่เคยมาอีกเลย แต่เราจะทำอะไรได้ ก็ไม่ได้มีความคืบหน้าอะไร" แม่ของน้องป๊อปอายเปิดเผยความในใจ

        แม่น้องป๊อปอาย เปิดใจถึงลูกชายคนเดียวอีกว่า ทุกวันนี้เราไม่ได้มีความภูมิใจเลยที่ลูกต้องมาเหนื่อยมาลำบากแบบนี้ เราไม่เต็มใจเลย แต่ไม่มีทางออก มันก็ยังดีที่เค้าช่วยได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าชะตากรรมในวันข้างหน้าจะเป็นยังไง รายได้จากสามีที่ทำงานเป็นคนกวาดขยะก็คงจะไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูได้ แต่ทุกวันนี้เราก็จะสู้อยู่ ถึงจะไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ก็จะขอทำวันนี้ให้ดีที่สุด อยู่อย่างพอเพียง พอมีพอกิน แต่ก็ห่วงไม่อยากให้ลูกไปคบกับเพื่อนแถวบ้านที่เค้าเป็นคนรวย กลัวเค้าชวนลูกเราไปติดเกมส์ ติดอินเตอร์เน็ตเราก็ห่วง

        สำหรับจิตใจของคนเป็นแม่ คงไม่มีใครอยากให้ลูกลำบาก แต่เมื่อโชคชะตาเล่นตลกกับชีวิต สิ่งเดียวที่แม่ลูกคู่นี้จะทำได้คือยืนหยัดต่อสู้เพื่อหาเลี้ยงชีพไปในแต่ละวันโดยไม่รู้ถึงชะตากรรมในวันข้างหน้า บางทีคำว่า "คุณค่าของชีวิต" ก็จะไม่ได้เป็นแค่คำพูดสวยหรูที่คงเพียงแต่เคยได้ยินอีกต่อไป

         ทีมงานกระปุกดอทคอมขอเป็นกำลังใจให้กับน้องป๊อบ มีกำลังใจเข้มแข็งต่อไป สู้ๆๆๆ ค่ะ

ข้อมูลจาก