เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ขอขอบคุณภาพประกอบจาก tvburabha.com
"ถึงแม่ผมจะบ้า และเลี้ยงผมมาแค่วันหรือสองวัน แต่เขาก็ขึ้นชื่อว่าได้เป็นแม่ ผมไม่อายที่แม่เป็นแบบนี้ ถ้าไม่มีแม่ ผมก็ไม่ได้โตมาขนาดนี้ ผมจะดูแลแม่เอง" นี่คือเสียงประกาศก้องของ "บุญแถม" เด็กหนุ่มขอทานพเนจรจากเมืองอำนาจเจริญ
"บุญแถม ศรีสุข" เด็กหนุ่มวัย 24 ปี ที่ดูภายนอกแล้ว ก็เหมือนกับคนธรรมดาคนหนึ่ง แถมหน้าตาของเขาก็ไม่ได้ขี้ริ้ว ขี้เหร่ หากไม่มีใครบอก คงไม่มีใครรู้ว่า เด็กหนุ่มคนนี้มีความผิดปกติทางสติปัญญา และยังมีชีวิตที่น่าสงสาร นั่นเพราะ "บุญแถม" เกิดจากแม่ที่มีสติไม่สมประกอบ กับชายที่ไม่รู้ว่าเป็นใคร ในตลาดเทศบาลอำนาจเจริญ ตามคำบอกเล่าของชาวบ้าน
ชีวิตวัยเยาว์ของ "บุญแถม" เขาได้ไปอยู่ในความดูแลของพ่อบุญธรรม ซึ่งเป็นชายที่เป็นโรคเรื้อน และเป็นขอทาน เนื่องจากแม่ของเขาไม่มีเงินและไม่มีสติที่จะสามารถเลี้ยง "บุญแถม" ได้ ดังนั้น ตั้งแต่เด็ก เมื่อพ่อบุญธรรมไปนั่งขอทานที่ไหน ก็จะพา "บุญแถม" ไปนั่งขอทานด้วยตลอด ช่วงที่ "บุญแถม" เรียนอยู่ชั้น ป. 2 บ่อยครั้งที่เขามักหายตัวออกไปจากห้องเรียน ไม่ค่อยเข้าเรียนเหมือนเพื่อนคนอื่นๆ แต่เมื่อกลับมา ก็จะมีขนมมาฝากเพื่อนๆ ทุกครั้ง จนครูมารู้ทีหลังว่า "บุญแถม" ไปเป็นขอทานมา แต่เมื่อเรียนจบชั้น ป.2 "บุญแถม" ก็ไม่ได้มาเรียนอีก เขายึดอาชีพ "ขอทาน" ต่อไป จนกระทั่งเติบโตเป็นหนุ่ม "บุญแถม" ก็ประกอบอาชีพนี้
โชคดี ที่ "บุญแถม" มีพรสวรรค์อยู่อย่างหนึ่ง คือ การร้องเพลง และเล่นดนตรี ซึ่ง "บุญแถม" เล่นได้ทั้งแคน พิณ ขลุ่ย โหวด ซอ จากการฝึกหัดเรียนรู้ด้วยตัวเอง พร้อมความสามารถในการแต่งเพลง เขาจึงนำความสามารถนี้ ไปใช้ประกอบอาชีพ เพื่อแลกเศษเงินจากผู้คนที่ต่างเดินผ่านมาผ่านไป "บุญแถม" พเนจรไปตามจังหวัดต่างๆ ในภาคอีสาน โดยมีจุดประสงค์อย่างหนึ่งในการขอทาน คือ เพื่อหาเงินเรียนหนังสือ ด้วยเหตุผลก็คือ "อยากจะมีอนาคตเหมือนคนอื่นเขา"
ชาวบ้านที่เดินผ่านมา ผ่านไป รวมทั้งแม่ค้าย่านตลาด หรือคนที่เห็น "บุญแถม" จนคุ้นเคย มักบอกว่า "บุญแถม" ดูไม่เต็มบาท ไม่สมประกอบ ซึ่ง "บุญแถม" ยอมรับว่า อาชีพขอทานของเขา เป็นอาชีพที่ต่ำต้อย และไร้ศักดิ์ศรี แต่เขาก็ต้องทำ เพราะเขาเชื่อว่า นี่จะเป็นหนทางไปสู่ความฝัน ในการเป็นดาราและนักร้องอย่างที่ใจปรารถนา
ทุกครั้งที่ "บุญแถม" ขอทานได้เงินมา เขาจะนำเงินไปให้ "แม่" ผู้ให้กำเนิด เพื่อไว้กินไว้ใช้ และไม่ว่า "บุญแถม" จะเร่ร่อนไปขอทานในจังหวัดใดก็ตาม "บุญแถม" ก็ต้องกลับมาที่บ้าน ที่จังหวัดอำนาจเจริญ เพื่อมาทำหน้าที่ "ลูก" เสมอๆ ในทุกๆ สัปดาห์ โดยเขาจะอาศัยบ้านของคนรู้จัก และมีน้ำใจให้ความช่วยเหลือเขา เป็นที่พักพิงในคืนๆ หนึ่ง
นอกจาก "บุญแถม" จะเลี้ยงดูแม่แล้ว "บุญแถม" ยังต้องเลี้ยงดูหลานกำพร้า อีก 2 คน ที่พ่อแม่ไม่สนใจเลี้ยงดู แต่ "บุญแถม" ก็ยินดีช่วยเหลือเด็กๆ ทั้งสอง ด้วยการซื้อหาอุปกรณ์การเรียนให้ เพราะเขาไม่ต้องการเห็นเด็กๆ เสียคน และ "บุญแถม" ยังย้ำว่า ไม่เคยคิดจะให้หลานๆ มาขอทานกับเขา เพราะคิดว่า การขอทานเป็นส่วนต่ำที่สุดของคน ซึ่งเขาจะขอเป็นขอทานเพียงคนเดียว ดีกว่าให้หลานๆ มาตกระกำลำบากไปด้วย หรือหากวันใด "บุญแถม" ขอทานได้เงินมามาก "บุญแถม" ก็จะซื้อขนมมาแจกให้เด็กๆ ในโรงเรียนที่เขาเคยเรียนอยู่สมัยชั้น ป.2 และร้องเพลงให้ฟัง พร้อมกำชับให้พวกเด็กๆ ตั้งใจเรียนหนังสือ จะได้มีงานทำ มีอนาคตที่ดี
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ "บุญแถม" ต้องการที่สุด ณ ตอนนี้ คือ การได้รับการยอมรับจากคนอื่น และอยากให้คนเห็นคุณค่าในตัวของเขา ทั้งยังปรารถนาจะมีบ้านเล็กๆ สักหลัง เพื่อที่จะได้อยู่กับแม่ และหลาน สร้างครอบครัวใหม่ที่อบอุ่น และมีความสุข
แม้ "บุญแถม" จะไม่มีอะไร อย่างเช่นที่คนอื่นมี แต่เขาก็มี "หัวใจ" ที่จะส่งต่อในสิ่งที่เขาได้รับมาให้แก่ผู้อื่นต่อไป คงจะไม่ผิดนัก หากจะบอกว่า "บุญแถม" เด็กหนุ่มสติไม่ดีคนหนึ่ง และมีต้นทุนชีวิตที่ไม่สวยหรูเท่าไหร่นัก ยังมี "จิตใจ" สูงส่ง ทั้งความ "กตัญญู" และการเป็นผู้ให้มากกว่าใครอีกหลายๆ คนที่มีพร้อมทุกอย่างเสียด้วยซ้ำ. . .
คลิป บุญแถม วณิพกพเนจร จากรายการคนค้นฅน Part 1/4
คลิป บุญแถม วณิพกพเนจร จากรายการคนค้นฅน Part 2/4
คลิป บุญแถม วณิพกพเนจร จากรายการคนค้นฅน Part 3/4
คลิป บุญแถม วณิพกพเนจร จากรายการคนค้นฅน Part 4/4
ขอขอบคุณข้อมูลจาก
