เบอร์โทรฯพาจน

เบอร์โทรฯพาจน
 
           “ดวงคนถึงคราวซวย อะไรช่วยก็หนีซวยไม่พ้น” เรื่องจริงไม่ต้องอิงนิยายของสาวใหญ่นาม สมมติ “ซูซาน” วัย 42 ปี ชาวเมืองรัฐโอกลาโฮมา  เธอกับลูกชายวัยรุ่น รักใคร่กันกลมเกลียว ร่วมใช้ชีวิตสุขสันต์ นิยมสูบยา เสพโคเคนกันมันทั้งแม่ลูก...

           วันดีคืนหนึ่ง นังแม่เกิดเสี้ยนยา มองหาลูกชายไม่เห็น เจอเพียงโทรศัพท์มือถือวางบนโซฟา จึงรีบคว้าโทรศัพท์ของลูกชายกดเบอร์โทรฯ “สั่งของ” นัดแนะสถานที่ส่งของกันเสร็จสรรพ พอออกนอกบ้านไปรอรับของ กลับเจอตำรวจรอรวบตัวจับเข้าซังเต...

           สาวใหญ่ “ซูซาน” ถึงกับงงอ้าปากหวอ เมื่อตำรวจบอกเธอเรื่องเบอร์โทรฯนั่นแหละคือของฉันเอง...! แต่พอหวนคิดถึงคำพูดของลูกชาย นังแม่ซูซานก็ถึงบางอ้อ ไอ้ลูกชายตัวดีเคยบอก “ถ้าแม่มีปัญหาเมื่อไหร่ให้โทร.หาเบอร์นี้ได้ตลอดเวลา แล้วแม่จะได้รับความช่วยเหลือทุกอย่าง” ไม่ทันนึกเล้ยว่าไอ้เบอร์โทรฯบ้านั่น คือเบอร์โทรฯตำรวจที่เคยจับลูกชายเธอไปครั้งก่อน ไม่ใช่เบอร์โทรฯพ่อค้าโคเคนจั๊กหน่อย...!!
 
 


ข้อมูลจาก

ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต