ปาติหาน… ที่แท้ มาจากไหน?

ปาติหาน… ที่แท้ มาจากไหน?

เรียบเรียงโดยกระปุกดอทคอม
ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต

           หลายคนที่เคยชมภาพยนตร์โฆษณา “ปาติหาน” คงจะคุ้นกับประโยคด้านบนนี้ และก็คงมีหลายคนที่สงสัยว่า ภาพยนตร์โฆษณานี้ เป็นเรื่องจริงหรือไม่? เพราะจะว่าไปแล้ว ปัจจุบัน Forward Mail ทำนองนี้มีอยู่มาก (มากจริงๆ) วันนี้เราเลยหยิบเรื่องราวที่พร้อมจะไขข้อข้องใจใครหลายๆ คน มาฝากกันด้วย เพราะเค้าว่ากันว่าเรื่อง “ปาติหาน” เนี่ย จริงๆ แล้วมาจากหนังสือฝรั่งเล่มหนึ่ง ซึ่งมีเนื้อหาที่แปลแล้วว่า... 

           เทสส์มีอายุ 8 ปี ตอนที่เธอได้ยินพ่อกับแม่พูดเรื่องน้องชายของเธอ ‘แอนดรูว์’ สิ่งที่เธอรู้คือน้องชายป่วยมากและพวกเขาแทบไม่มีเงินกันเลย พวกเขาจะต้องย้ายไปอยู่อพาร์ตเม้นท์ในเดือนหน้าเพราะพ่อไม่มีเงินที่จะจ่ายทั้งค่ายาและค่าบ้าน

           การผ่าตัดแสนแพงเท่านั้นที่จะยื้อชีวิตน้องชายไว้ได้ และคงไม่มีใครให้กู้เงินจำนวนมากอย่างนั้น เธอได้ยินพ่อพูดกับแม่ว่า “คงมีแต่ปาฏิหารย์เท่านั้นที่จะช่วยลูกตอนนี้ได้”

           เทสส์เดินไปที่ห้องนอนดึงโหลแก้วใส่ขนมที่ซ่อนไว้ในตู้ เธอเทของข้างในทั้งหมดลงบนพื้นและเริ่มนับอย่างตั้งใจ เธอนับซ้ำถึง  3 ครั้ง ผลรวมที่ได้นับว่าดีทีเดียว ไม่มีผิดพลาด

           หลังจากเทเหรียญกลับลงโหลแก้วแล้วปิดฝา เธอหลบออกหลังประตูบ้านเดินอีก 6 บล็อกไปยังร้านขายยา เรเซลที่มีเครื่องหมายหัวหน้าเผ่าอินเดียแดงสีแดงขนาดใหญ่ตรงเหนือประตู

           เทสส์นั่งรออย่างอดทนเพื่อให้เภสัชกรสังเกตเห็นเธอทว่าเขากลับจดจ่อคุยกับชายอีกคนแทนที่จะมาสนใจเด็กอายุ  8 ขวบในตอนนั้น เธอเอาเท้าถูพื้นไปมาจนมีเสียง

           ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

           เธอโก่งคอทำเสียงน่าเกลียดที่สุดเท่าที่ทำได้....ใช้ไม่ได้ผล

           สุดสุดเธอหยิบเหรียญส่วนหนึ่งทุบลงบนเคาน์เตอร์ดังปัง   นั่นใช่เลย!

           “หนูต้องการอะไรหรือ” เภสัชกรถามด้วยน้ำเสียงรำคาญ “ฉันกำลังคุยกับพี่ชายฉันที่มาจากชิคาโก้เพราะไม่ได้พบกันมานานอยู่นะ” เขาพูดขึ้นมาโดยไม่รอหยุดฟังคำตอบ

           “เอาล่ะ...ให้หนูพูดกับคุณเรื่องน้องชายหน่อยเถอะ” เทสส์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงรำคาญเหมือนกัน
“จริงๆแล้ว...เขาป่วย...แล้วหนูก็ต้องการซื้อปาฏิหารย์”

           “หนูว่ายังไงนะ?” คนขายยาพูด

           “เขาชื่อแอนดรูว์ มีบางอย่างผิดปกติโตขึ้นมาในสมองของเขา ปะป๊าหนูพูดว่าคงมีแต่ปาฏิหารย์เท่านั้นที่จะช่วยเขาตอนนี้ได้ แล้วทีนี้ ปาฎิหารย์มีราคาเท่าไหร่”

           “เราไม่มีปาฏิหาย์ขายที่นี่หรอก สาวน้อย ฉันเสียใจด้วยนะที่ช่วยหนูไม่ได้” คนขายยาพูดเสียงแผ่วลง

           “นี่...หนูมีเงินจ่ายนะ ถึงแม้จะไม่มากนักก็เถอะ หนูจะจ่ายส่วนที่เหลือเอง บอกมาสิว่าราคาเท่าไหร่”

           พี่ชายคนขายยาก้มตัวลงมาถามเด็กหญิงว่า “แล้วปาฏิหารย์แบบไหนล่ะ ที่น้องชายหนูอยากได้?”
 
           “หนูไม่รู้” เทสส์ตอบนัยน์ตาคลอ “หนูแค่รู้ว่าน้องป่วยแล้วมาม้าก็บอกว่าน้องต้องผ่าตัด แต่ปะป้าหนูจ่ายไม่ไหว หนูเลยจะใช้ตังค์ตัวเอง”

           “แล้วหนูมีอยู่เท่าไหร่หรือ?” พี่ชายเภสัชกรถาม

           “1 เหรียญกับอีก 25 เซ็นต์ค่ะ” เทสส์บอกเสียงเบาๆ “นี่คือเงินทั้งหมดที่หนูมี ที่จริงหนูอยากให้มากกว่านี้ถ้ามี”

           “งั้น เอาอย่างนี้ละกันนะ” เขายิ้ม “1 เหรียญ 25 เซ็นต์....ราคาสำหรับปาฏิหารย์ให้น้องชายตัวน้อยๆ แล้วล่ะ” เขาพูดต่อว่า “พาฉันไปที่ๆ หนูอยู่หน่อยสิ ฉันอยากเจอน้องชายกับพ่อแม่ของหนู...ไปดูสิเผื่อฉันจะมีปาฏิหารย์อย่างที่หนูต้องการก็ได้”

           พี่ชายของเภสัชกรคนนั้นคือ คุณหมอ คาร์ตัน อาร์มสตอง ศัลยแพทย์จากชิคาโก้ผู้เชี่ยวชาญด้านศัลยกรรมระบบประสาท การผ่าตัดประสพความสำเร็จโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายและไม่นานแอนดรูว์ก็ได้กลับบ้านพร้อมสุขภาพที่ดีขึ้น หลังจากนั้น แม่และพ่อก็เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ทำให้พวกเรามีวันนี้

           แม่ของเธอเล่าว่า “การผ่าตัดครั้งนั้นเป็นปาฏิหารย์จริงๆ เชียว แม่สงสัยจังเลยว่ามันมีราคาเท่าไหร่นะ”

           เทสส์ยิ้ม เธอรู้แน่ล่ะว่าปาฏิหารย์นั้นราคาเท่าไหร่... ก็ 1 เหรียญ 25 เซ็นต์ไงล่ะ ...

           และนี่คือ ที่มาของปาติหาน ที่หลายๆ คนเคยสงสัยค่ะว่าตกลงเป็นเรื่องจริง หรือมาจากไหนกันแน่ ...