พ่ออุ๊ยนัน นรินทร์ สารถีสามล้อถีบวัย 92
พ่ออุ๊ยนัน นรินทร์ สารถีสามล้อถีบวัย 92
เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ขอขอบคุณภาพประกอบจาก นิตยสาร ค ฅน
ชายแก่วัยเกือบศตวรรษ น้อยคนนักที่ยังต้องประกอบสัมมาอาชีพเลี้ยงตัวเอง โดยทั่วไปล้วนหมดสิ้นพละกำลังที่เคยมี ด้วยสังขารโรยราพาให้ร่างกายไม่อยากจะทำอะไร แต่สำหรับ "พ่ออุ๊ยนัน นรินทร์" อายุ 92 ปี เขายังคงหากินใช้แรงงานด้วยการปั่นสามล้อถีบ ... ทำเช่นนี้มานานกว่า 70 ปีแล้ว
ทุกเช้า พ่ออุ๊ยนัน จะสวมเครื่องแบบเป็นเสื้อม่อฮ่อมตัวเก่าเข้าคู่กับกางเกงขาสั้นระดับเข่าแบบกางเกงนักเรียน พร้อมด้วยเสบียงอาหารพอให้อิ่มท้องสำหรับมื้อกลางวัน ออกจากบ้านพร้อมกับเพื่อนคู่ยาก "สามล้อถีบ" ที่มีความหมายมากกว่าเครื่องมือทำมาหากิน มุ่งหน้าสู่กาด(ตลาด)เมืองใหม่ ระยะทางร่วม 14 กิโลเมตร ถ้าเป็นรถติดเครื่องยนต์ก็จะใช้เวลาไม่เกิน 15 นาที แต่ถ้าใช้แรงถีบของชายชราผู้นี้ เขาก็จะพารถให้เคลื่อนไปอย่างช้า ๆ ทว่าสม่ำเสมอ กว่าจะถึงจุดหมายปลายทางก็กินเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมงเลยทีเดียว
ลูกค้าประจำของ พ่ออุ๊ยนัน ส่วนใหญ่เป็นพ่อค้าแม่ขาย เนื่องจากสามล้อถีบของแกจะประจำการอยู่หน้ากาดเมืองใหม่ ข้าง ๆ สำนักงานเทศบาลนครเชียงใหม่ นอกเหนือจากนั้นก็จะเป็นคุณแม่บ้านที่รู้จักคุ้นเคยกันดี ส่วนลูกค้าแปลกหน้าขาจรไม่มีใครกล้าใช้บริการรถของพ่ออุ๊ย ไม่ใช่ไม่พิสมัยรถเก่า ๆ แต่เพราะเกรงว่าจะเป็นการทรมานคนเฒ่าแก่เสียมากกว่า บางคนไม่ได้นั่ง แต่ก็หยิบยื่นสตางค์มาให้ด้วย เพราะสงสารในสังขาร พ่ออุ๊ยก็รับไว้ไม่ให้เสียน้ำใจ
พ่ออุ๊ยนัน นรินทร์ สารถีสามล้อถีบวัย 92
ย้อนกลับไปในวัยยี่สิบกว่า ๆ หลังปลดประจำการจากกองพลทหารราบเชียงใหม่ ในยุคหลังสงครามมหาเอเชียบูรพา พ่ออุ๊ยนัน นำเงินเก็บจากค่าทหารเดือนละ 3 บาท เบี้ยเลี้ยงอีกคราวละ 60 สตางค์ รวมกับเงินเก็บที่พอมีอยู่บ้าง ออกรถสามล้อถีบป้ายแดงในราคา 600 บาท และเริ่มต้นอาชีพนี้เรื่อยมาจนลงหลักปักฐานที่เชียงใหม่ หลังจากนั้นโชคชะตาก็กำหนดให้ไม่ได้กลับบ้านเกิดที่บ้านป่ามะปราง จังหวัดกำแพงเพชร อีกเลย
เลขทะเบียน ชม 01571 บนป้ายสนิมเกรอะท้ายรถ บ่งบอกว่า รถของพ่ออุ๊ยนัน เป็นรถสามล้อรุ่นแรกและคันแรกในสมัยนั้น จากเลขสองตัวหน้า ที่ระบุว่า 01 นี่จึงเป็นอีกเหตุผลของความภูมิใจในรถเพื่อนยากคันเก่านี้ การันตีความเก่าได้อีกอย่างคือ เก่าเสียจนได้รับการยกเว้น การต่อทะเบียนและไม่ต้องเสียภาษีแล้ว
"เมื่อก่อนคนใช้สามล้อเยอะ สามล้อยุคแรกมีอยู่ 150 คันได้ จอดรอผู้โดยสารตามตลาด โรงหนัง และสถานีรถไฟ แต่เมื่อโรงหนังทยอยปิดตัวไปตั้งแต่ปี 2530 พร้อม ๆ กับการมาของรถติดเครื่องทั้งหลาย สามล้อก็พลอยลดหายไปทีละหลาย ๆ คัน นับตอนนี้ก็เหลือยู่บ่เกินร้อย จอดประจำอยู่ตามจุดการค้าใหญ่ ๆ"
พ่ออุ๊ยนัน นรินทร์ สารถีสามล้อถีบวัย 92
ในบางวันบริการสามล้อถีบของพ่ออุ๊ยนัน จะทำเงินจากการรับทัวร์นักท่องเที่ยวชมเมือง คราวละสองถึงสามร้อยบาทตามระยะทางใกล้-ไกล ส่วนวันที่ไม่มีงานทัวร์ แกก็จะมาจอดรอผู้โดยสารอยู่หน้ากาดเมืองใหม่เหมือนเคย บางวันก็ต้องจอดรออยู่อย่างนั้นโดยไม่ได้เงินสักบาท ซึ่งในหนึ่งเดือนจะมีวันที่เงียบเหงาไร้ผู้โดยสารเช่นนี้ประมาณสามวัน
รายได้จากการเป็นสารถีสามล้อถีบ ไม่ได้ทำให้ชีวิตของพ่ออุ๊ยกินดีอยู่ดีมากไปกว่าการมีข้าวกินสามมื้อ และได้อาศัยอยู่ใต้ชายคาบ้านไม้หลังเก่า แต่ถึงอย่างนั้น พ่ออุ๊ย ก็มีเหตุผลที่ต้องถีบสามล้อของแกต่อไป
"ยะอย่างอื่นมันยะบ่ได้ สู้เขาบ่ได้ ทำไร่ทำสวนก็ยังสู้เขาบ่อได้น้อ เฮาบ่ได้อิสระ ยะอย่างนี้ดีกว่า จะให้เลิกมันก็เลิกบ่ได้ ลูกเต้าเขาก็มีภาระเลี้ยงลูกเลี้ยงครอบครัว เลิกแล้วเฮาก็บ่ฮู้จะเอาอะหยังกิ๋น" ...แม้จะบอกอย่างนั้น แต่ทุกคนในครอบครัวต่างรู้ดีกว่า แท้จริงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งต่างหาก
ขณะที่ ธนภรณ์ จอดสันเทียะ ลูกสาวที่อยู่ด้วยกันทุกวันนี้ มีอาชีพรับเหมาตัดหญ้า รายได้มีไม่มาก แต่เธอยืนยันว่าหากพ่อเลิกทำงานก็สามารถหาเลี้ยงได้ ทว่าคำขอหลายครั้งจากปากของลูกสาวก็ถูกปฏิเสธเสียทุกคราวไป เมื่อคำขอไม่เป็นผล ก็ได้แต่บอกให้พ่อคอยระวังรถรา เพราะเคยมีเหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อ 18 ปีก่อน พ่ออุ๊ยถูกรถมอเตอร์ไซด์สายตรวจชนจนเสียหลัก ร่างล้มกระแทกพื้น กระดูกสะโพกข้างซ้ายหลุด ต้องนอนโรงพยาบาลนาน 2 เดือน และต้องหยุดพักงานไปนานกว่า 4 เดือน ซึ่งอุบัติเหตุคราวนั้น ถือได้ว่าร้ายแรงที่สุดในชีวิตของพ่อ เพราะที่ผ่านมาก็มีเพียงเจ็บไข้ตามลมฝนบ้างเท่านั้น
"แค่บอกหื้อขายไป แล้วมายะอย่างอื่น เปิ้นโกรธขนาด เพราะเปิ้นฮักรถ เป็นตายก็บ่ยอมขายเด็ดขาด"
พ่ออุ๊ยนัน นรินทร์ สารถีสามล้อถีบวัย 92
ทุกวันนี้ สามล้อถีบของพ่ออุ๊ยนัน ยังคงทำหน้าที่หมุนล้ออย่างช้า ๆ ตามจังหวะชายชราวัย 92 ที่ปั่นออกรับส่งผู้โดยสารบนเส้นทางสายเก่าอย่างมีความสุขดังเช่นที่เคยเป็นมา ซึ่งแม้แกจะอ้างว่า ต้องการนำรายได้มาช่วยกันจุนเจือครอบครัวที่ประกอบไปด้วย 5 ชีวิต ทั้งภรรยา ลูกสาว ลูกเขย และหลานวัย 3 ขวบอีกคน แต่ทุกคนในบ้านต่างรู้ดีกว่า แท้จริงเป็นอีกเหตุผลหนึ่งต่างหาก
"มันมีความสุขในใจ เฮาจะไปไหนมันก็ไปได้ มันเป็นอิสระของเฮา ถ้าไปทำงานอยู่ในความปกครองของเขามันบ่ดี สู้เฮาทำอย่างนี้ดีกว่า เฮาบ่ต้องไปเดือดร้อนกับใคร เฮาได้เสาะว่าหากิ๋นกับมัน ได้มีความสุขก็เพราะมีรถสามล้อ"
ความจนยากเท่าเดิมและไม่มีอะไรดีไปกว่านี้ แต่สิ่งที่ พ่ออุ๊ยนัน มีติดตัวมาตลอดก็คือ "ความสุข" นับจากวันที่ถอยรถสามล้อคู่ใจมาไว้ในครอบครอง ... แล้ว "ความสุข" ของคุณล่ะ หน้าตาเป็นอย่างไร ?
คลิกอ่านความคิดเห็นของเพื่อน ๆ ได้ที่นี่ค่ะ
ขอขอบคุณข้อมูลจาก
นิตยสาร ค ฅน ปีที่ 6 ฉบับที่ 5 (65) มีนาคม พ.ศ.2554
นิตยสาร ค ฅน ปีที่ 6 ฉบับที่ 5 (65) มีนาคม พ.ศ.2554