มีคำโกหกสารพัด...
ที่เปรียบเทีบรอยจูบบางเบาที่เราอยากสัมผัส
เป็นดั่งรอยขาดบนเสื้อผ้าที่เราไม่อยากปะ
แต่ไม่อยากให้ใครมองเห็น
เหมือนคำผิดที่เราไม่อยากลบออก
แต่แกล้งทำเป็นขีดฆ่าทิ้ง
เรายอมที่จะดื่มด่ำกับความสุขอันลวงหลอกนั้นอย่างเงียบ
ความรัก... เราม่าจหยุดมันได้เมื่อเกิดขึ้น
คามรัก... เราไม่อาจจบมันได้เมื่อมันเลิกรา
ทำได้แค่นำพาหหัวใจเข้าสู่ระบบ
และหลีกเลี่ยงความนึกคิดที่ยุ่งเหยิง
แม้มันไม่ง่ายเท่าที่ปากจะพร่ำได้
แต่เรายังต้องดำเนินชีวิตต่อไป
เราคงต้องขีดเขียนการเดินทางของวันใหม่ๆ
ด้วยสายตาในมุมมองใหม่
ชำระคราบคำลวงที่เคยฝังใจ
ปลดปล่อยมันไป
รู้สึกดีกับความคิดใหม่ๆ
และเติมพลังกับตัวเอง
ข้อมูลจาก
ภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต
