ฉันยอมรับว่า ฉันก็มีส่วนผิดไม่น้อย
ในการเป็นคนดื้อรั้น เอาแต่ใจ และดันทุรังโหยหาอิสระให้กับตัวเอง
โดยที่ไม่เคยชั่งใจเลยว่า ...
นกอย่างฉัน ที่โหยหาท้องฟ้าอันกว้างใหญ่
และไม่สามารถบินไปไหนได้ไกล
นั่นเพราะฉันใช้ชีวิตอยู่ในกรงมาเนิ่นนาน
กรงสีหวานที่ฉันเป็นฝ่ายบินเข้าไปหามัน
เพื่อแอบอิงหัวใจดวงเล็กๆ ให้อุ่นและรู้สึกปลอดภัย
แต่เมื่อเวลามองท้องฟ้าสีฟ้า
และจินตนาการที่กลุ่มเมฆมอบให้
มันทำให้ฉันอยากบิน
และเพื่อให้รู้ว่าแท้จริงแล้วนั้น ฉันก็บินได้สูงเหมือนกัน
แต่สิ่งที่ฉันไม่เคยรับรู้
มันกลายเป็นเหตุผล
ที่ทำให้สัมพันธภาพดีๆ ของเราลดน้อยลง
ความฝันที่งดงามอยู่ในใจของฉัน
กัดเซาะความรักระหว่างเรา ทีละเสี้ยวของความรู้สึก
ความไม่เข้าใจผุดเป็นถ้อยคำมากมายจากปากของเธอ
เหมือนเธอโยนหินก้อนหนักโถมเข้ามากลางอกฉัน
เธอบอกว่า ฉันจบตัวเองอยู่ในโลกส่วนตัว
และมองข้ามความเป็นเราไปเสมอ
ฉันรู้สึกแย่...ที่ฉันมีส่วนทำร้ายความรักของเรา
และถึงแม้ว่า...
มันจะเป็นเพียงข้ออ้างที่เธอพยายามยัดเยียด
จนทำให้ฉันรู้สึกผิดต่อเธอ
แต่เธอรู้อะไรไหม?
เธอทำมันได้สำเร็จจริงๆ
ขอขอบคุณข้อมูลจาก
ขอขอบคุณภาพประกอบทางอินเทอร์เน็ต
เขียนโดย : นิด'วันนา
