พ.ร.บ. องค์การแพร่ภาพฯ : บีบีซี ในฝันฉบับไทยๆ
ภายในสงคราม "การชิงพื้นที่สื่อ" ที่สับสนวุ่นวายของนักการเมืองและนักธุรกิจ ที่ต่างก็พร้อมมุ่งเงินตราและอำนาจเพื่อให้เข้าสู่การเป้าบุคคลสาธารณะมากที่สุด และฉกฉวยประโยชน์ที่ตามมาจากความเป็นบุคคลสาธารณะนั้น ย่อมเป็นสิ่งที่การันตีถึงอำนาจของน้ำหมึก และไมโครโฟนได้เป็นอยางดี
เป็นอำนาจที่นำมาซึ่งเม็ดเงินมูลค่านับหมื่นล้านบาท ในอุตสาหกรรมสื่อ ซึ่งเป็นสาเหตุที่อธิบายได้ดีที่สุดข้อหนึ่งว่า เหตุใดรัฐบาลไม่เคยสามารถปฎิรูปสื่อให้เป็นไปในทางที่เป็นประโยชน์ สร้างสรรค์ให้เกิดทางความรู้ที่ดีในสังคม และพัฒนาความคิดในเชิงสร้างสรรค์ของเยาวชนได้อย่างแท้จริงเสียที
อย่างไรก็ดี เมื่อประเทศได้ผลัดใบทีมผู้บริหารเป็น "รัฐบาลคุณธรรมนำเงินตรา" ความหวังที่จะตั้ง "กองทุนสื่อสร้างสรรค์" ก็กลับมามีความหวังอีกครั้ง โดยเฉพาะบรรดาพ่อแม่กลุ่มผู้ผลิตสื่ออิสระสำหรับเด็ก และคนในแวดวงที่เกี่ยวข้อง ที่มีการพูดถึงสื่อสร้างสรรค์มานานกว่า 2 ปี โดยเฉพาะสื่อโทรทัศน์ที่มีอิทธิพลต่อเด็กและคนทุกเพศทุกวัยมากที่สุด ให้มีรายการสาระน้ำดี หลีกหนีละครน้ำเน่า เฝ้าจับตาสถานการณ์บ้านเมือง และอีกหลายรายการที่เป็นประโยชน์ต่อทั้งครอบครัว ให้เทียบกับ BBC หรือ บรรษัทกระจายเสียงอังกฤษ ที่ถือเป็นต้นแบบในฝันอย่างไรอย่างนั้น
และจึงเป็นที่มาของการประชุมกลุ่มย่อยเมื่อเวลา 07.30 น. ที่ทำเนียบรัฐบาล เมื่อวันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2550 ภายใต้การนำของรัฐมนตรีว่าการ 5 กระทรวง ร่วมกับ รัฐมนตรีประจำสำนักนายกรัฐมนตรี ถึง "ร่างพระราชบัญญัติองค์การแพร่ภาพและกระจายเสียงสาธารณะ พ.ศ
