เพราะไม่รู้...จึงไม่ยอม

          คนเรา...ถ้าไม่รู้จักทุกข์ที่แสนทรมาน ก็จะไม่รู้จัก "ความสุข" ที่ยอดเยี่ยม...ว่าเป็นอย่างไร

          เพราะไม่รู้ว่า...เป็นทุกข์ จึงยึดติดอยู่กับความรู้สึกเล็กๆ น้อยๆ ว่านี้คือ "ความสุข" แต่เป็นความสุขในรูปแบบของความทุกข์ 

          บางคนไม่รู้จักความสุขที่แท้จริงเป็นเช่นไร พอเกิดความทุกข์เล็กๆ น้อยๆ ก็พาลบอกว่า "ไอ้นี้หรือที่เขาเรียกว่าสุข"

          การหลงยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง ว่านั่นชื่อว่าสุข...นั่นเรียกว่าทุกข์

          แต่ถ้าเราไม่ยึดติดในเรื่องสุข – เรื่องทุกข์ เพียงแต่วางใจเป็นกลาง และรู้อย่างเข้าใจโดยแท้จริง ว่านี่สุข นี่ทุกข์ นี่ไม่ใช่สุข ไม่ใช่ทุกข์ นี่เฉยๆ 

          เมื่อเรารู้อย่างเข้าใจเช่นนี้ ความสุข – ความทุกข์ ก็ไม่เกิดขึ้น... 

          แต่ที่เราเป็นอยู่เช่นนี้ในปัจจุบัน ก็เพราะหลงยึดติด ทั้งทางวัตถุนิยมและอารมณ์นิยมทางวัตถุนิยม เพราะยึดมั่นว่า...นี่ของเรา แฟนเรา เพื่อนเรา ครอบครัวเรา ญาติเรา บ้านเรา รถเรา สารพัดจะ “เรา” 

          พอยึดติดมากๆ ก็ต้องคอยกังวลในสารพัดเรื่องเหล่านี้ ยิ่งห่วงหวงมาก หวังมาก ก็เป็นทุกข์มาก... 

          ส่วนทางอารมณ์นิยม...ก็ยึดมั่นทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้อื่นกระทำต่อเรา เช่น ยึดมั่นในอารมณ์โลภ ก็นิยมที่จะรับมากกว่าที่จะให้ จึงไม่รู้จักแบ่งปันอะไรกับใคร ยึดมั่นในอารมณ์โกรธ ก็นิยมโกรธ ฝังใจโกรธแค้น จึงไม่รู้จักที่จะให้อภัยใคร และไม่ยอมใคร ยึดมั่นในอารมณ์หลง ก็นิยมหลงผิด คิดผิด ทำผิด พูดผิด จึงไม่รู้จักสิ่งที่ถูกต้องดีงาม ตามครรลองครองธรรม 

          เพราะฉะนั้น…วิธีแก้ทางวัตถุนิยม และอารมณ์นิยม ก็คือพยายามให้รู้เท่าทันสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น ในขณะนั้น วินาทีนั้น ว่าคืออะไร เป็นอย่างไร เมื่อรู้อย่างเข้าใจเช่นนี้แล้ว ใจก็จะรับรู้อารมณ์-ความรู้สึกในขณะนั้นได้ ก็เริ่มที่จะปล่อยวาง และรับรู้มัน เพราะไม่รู้จึงไม่ยอม แต่พอรับรู้อย่างเข้าใจแล้ว จึงปล่อยวาง ลด เลิก ละการยึดมั่นถือมั่นให้เบาบางลงได้...

 คลิกอ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ได้ที่นี่ค่ะ

ขอขอบคุณข้อมูลจาก

บทความ : ชายน้อย
ภาพประกอบจาก glitter.kapook.com