เรียบเรียงโดย กระปุกดอทคอม
ขอขอบคุณข้อมูลและภาพประกอบจาก นิตยสาร ฅ คน
"ลูกพิการ ไม่สมประกอบ ถูกข่มขืน - สามีติดเหล้า เที่ยวผู้หญิง เสพยา ทำร้ายร่างกาย"
เรื่องราวข้างต้นนี้. . . จะมีผู้หญิงสักกี่คนที่เจอแล้วยังยิ้มสู้ และพบกับความสุขของชีวิตได้อีก วันนี้กระปุกดอทคอมมีหนึ่งตัวอย่างชีวิตที่ดูเหมือนกับห่างไกลกับสิ่งที่เรียกว่าความสุข หากแต่ในความหม่นเศร้า แต่แววตาของ "แต๋ว พิศมัย เอื้อมอุ่น" กลับสะท้อนความสุขอยู่วับวาว
แต๋ว พิศมัย เอื้อมอุ่น เป็นหญิงวัยกลางคนหนึ่งๆ ที่หลายคนอาจมองว่า ชีวิตของเธอช่างแสนรันทด เนื่องจากเธอมีลูกพิการและถูกคนใจร้ายข่มขืนอีก ส่วนสามีเธอนั้นก็ติดเหล้า เป็นที่เสาหลักของครอบครัวไม่ได้ และวันนี้เธอก็ได้เลิกรากับสามีแล้ว หลังจากที่ทนทุกข์ทรมานมานานกว่า 22 ปี . . .
พิศมัย มีอาชีพเป็นแม่บ้านอยู่ในโรงงานค้าไม้แปรรูปที่อำเภอบางละมุง จังหวัดชลบุรี ซึ่งทำมากว่า 13 ปี เธอต้องทำงานหนัก หาเลี้ยงลูกๆ ทั้ง 5 คน แต่เธอก็บอกว่าเธอมีความสุขที่ได้ดูแลลูกๆ ของเธอได้มาโดยไม่ต้องพึ่งพาใคร
"ลูกคนแรกกับคนสุดท้องป่วยเป็นโรคหอบหืดตั้งแต่เด็ก คนรองประสาทไม่ดี จะเป็นลมชักทุกๆ วันพระมาตั้งแต่เกิดโดยไม่ทราบสาเหตุ ส่วนคนที่สามเป็นลมบ้าหมู ซึ่งมาเป็นเอาตอนโต"
พิศมัย เล่าว่า ทุกวันเธอจะขอเจ้านายเข้าทำงานเช้ากว่าปกติ โดยเริ่มงานตั้งแต่ตีห้า เพื่อจะได้มีเวลาพักยาวมาดูแลลูกๆ ที่ไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้สามคน ส่วนอีกสองคนนั้น คนโตแต่งงานออกเรือนไปแล้ว และคนรองอยู่ในสถานสงเคราะห์เพราะถูกข่มขืน และตำรวจช่วยอะไรไม่ได้
"เขาสรุปว่าลูกเราบ้า ทั้งๆ ที่โดนข่มขืน" พิศมัย กล่าวด้วยน้ำเสียงสะอื้น เมื่อนึกถึงวิบากกรรมที่เกิดขึ้นกับลูกของตน
แม้ทุกวันนี้ เธอจะไม่ได้มีชีวิตที่สุขกาย แต่อาจเรียกได้ว่าสบายใจกว่าเมื่อ 9 ปีก่อนมากมายนัก เพราะในช่วงที่ยังไม่ได้เลิกรากับสามี ชีวิตของพิศมัย เหมือนตกนรกทั้งเป็น
"สามีเป็นคนเชียงราย ส่วนเราเป็นคนภูเวียง จังหวัดขอนแก่น มาพบกันที่กรุงเทพฯ ก็ทำงานรับจ้างตอกเสาเข็มด้วยกัน อยู่ๆ กันช่วงสองปีแรกเขาก็ดี แต่พอหลังจากมีลูกได้สองคน เขาก็เริ่มคบเพื่อนเยอะ ต่อมาก็กินเหล้า เสพยา เล่นการพนัน แล้วก็เที่ยวผู้หญิง"
หลังจากนั้น เธอก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องระบายอารมณ์ของสามี ทั้งถูกเตะ ต่อย บ่อยครั้งที่ถูกชกจนตาเขียว หรือแม้กระทั่งถูกกระชากผมลากกับพื้น และเตะก้านคอจนสลบก็มีมาแล้ว พิศมัย เล่าว่า ครั้งหนึ่งเคยถูกจับแก้ผ้า แล้วสามีก็ซ้อมจนเป็นไข้ทำงานไม่ได้ไปหลายวัน แน่นอนว่าในช่วงนั้น ชีวิตของเธอจมอยู่กับความหวาดกลัว และอยากจะหนีไปให้พ้นๆ แต่ก็ไปไหนไม่ได้ไกล เพราะเป็นห่วงลูกๆ
แต่หลังทนทุกข์มา 22 ปี ความรักของพิศมัย และสามีจอมโหดก็จบลงอย่างง่ายๆ ด้วยการที่ฝ่ายชายเลือกที่จะจากไปเอง โดยอ้างว่ากลับไปเลือกตั้งที่บ้านเกิด แล้วจะไม่กลับมาอีก ในครั้งนั้นพิศมัยให้เงินติดตัวไปหนึ่งพันบาท และหลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้พบเจอกับสามีอีกเลย
"ที่ผ่านมา เราไม่โกรธเขาหรอก ไม่รู้จะแค้นกันไปทำไม ไม่มีประโยชน์ เพราะจะทำให้เราไม่มีความสุข พอเราไม่มีความสุข ลูกๆ ก็จะไม่ได้รอยยิ้มจากเรา"
ด้วยเพราะภาระที่มี ทำให้ทุกวันนี้"พิศมัย" พร้อมและยินดีที่จะทำงานทุกอย่างตั้งแต่รับจ้างซักรีดเสื้อผ้า ดูแลห้องแถว เก็บเศษขยะขาย ไปจนถึงล้างส้วม เพื่อให้ได้เงินมาเลี้ยงปากท้องของเธอและลูกๆ พร้อมกันนี้เธอก็ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข อยู่ร่วมกันตามประสาแม่ๆ ลูกๆ โดยมีลูกคนที่สามที่พอจะพึ่งพาได้คอยเป็นกำลังเสริม
"ความสุขทุกวันนี้ก็คือ การได้ใช้ชีวิตอยู่กับลูก ได้เห็นลูกมีความสุข หรือกินของอร่อยๆ ลูกอยากกินหมูกระทะ เราก็เอากระทะมาตั้ง แล้วก็ซื้อหมูมาทำกินกันเองพร้อมหน้าแม่-ลูก แค่นี้เราก็มีความสุขมากแล้ว"
ว่ากันว่า ความสุข กับความทุกข์ คือสิ่งเดียวกันที่หันออกไปคนละด้านของชีวิต แม้วันนี้"พิศมัย"ยังต้องทำงานหนักมากมายสักเพียงไหน แต่ก็เชื่อว่านั่น เป็น "ภาระแห่งความสุข" ที่เธอยินดี และเป็นประกายแห่งความสุขในชีวิตของผู้เป็นแม่
คลิกอ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ได้ที่นี่ค่ะ
ขอขอบคุณข้อมูลและภาพประกอบจาก 
เรื่องจากปก " โลกนี้มีเพียงแค่เรา " รักไร้เดียงสาของเขาและเธอบนโลกเดียวดาย ที่ความรักอาจมิได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป
แนะนำเนื้อหาในนิตยสาร ฅ คน ฉบับที่ 37 เดือนมกราคม พ.ศ.2552
เรื่องจากปกโลกนี้มีเพียงแค่เรา
รักไร้เดียงสาของเขาและเธอบนโลกเดียวดาย ที่ความรักอาจมิได้เป็นเช่นนั้นเสมอไป เรื่องเอก ปงสนุก สร้างวิหารน้อย เปรียบดั่งสะพาน เชื่อมสมานผู้คน
หมู่บ้านเล็กๆ ชื่อปงสนุก เลือกหนทางยาก เพื่อรักษาอัจฉริยะภาพแห่งอดีตที่รังสรรค์ขึ้นในรูปของวิหารน้อยจัตุรมุข เนื่องเพราะความแน่วแน่ในวิถี อดีต กับปัจจุบัน จึงถูกเชื่อมสมานเข้าด้วยกันอย่างน่าประทับใจ สัมภาษณ์พิเศษ : ประจักษ์ ก้องกีรติ
บทสัมภาษณ์ที่เข้มข้นของนักวิชาการเลือดใหม่ ผู้ยึดมั่นในหลักการประชาธิปไตย บางที การฝากผีฝากไข้ไว้กับเด็กเมื่อวานซืนอย่างเขา อาจทำให้คนรุ่นเก่านอนตายตาหลับ
สกูปพิเศษ สภากาแฟ : สภาสมานฉันท์สานเสวนา
การเมืองที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ในทำเนียบฯ หรือ หน้าสนามบิน แต่อยู่ในถ้อยคำสนทนาของผู้คนบนโต๊ะเสวนาริมทาง แม้ภาพที่เห็นผ่านสื่อประหนึ่งผู้คนจวนเจียนจะฆ่ากัน แต่ความจริง หลังแก้วกาแฟหอมกรุ่น ไม่ได้บอกว่าเป็นเช่นนั้น ทะเลคน ทะเลใจ เงาสุขในรอยน้ำตา
ยี่สิบปีกับสามีใจเหี้ยม และภาระเลี้ยงดูลูกๆ ไม่สมประกอบ 5 คน ชีวิตของผู้หญิงคนหนึ่ง เมื่อปาดน้ำตาออกไป จะเห็นแววตาแห่งความสุขอยู่ในนั้น
