โลกที่มากด้วยความรักของ สองพี่น้องพิการ นุกและนิด

เรียบเรียงข้อมูลโดยกระปุกดอทคอม
ขอขอบคุณภาพประกอบจาก ทีวีบูรพา 

          คุณเคยท้อ หมดกำลังใจ เพราะผิดหวังจากบางสิ่งบางอย่างใช่หรือไม่ และหลายครั้งใช่ไหมที่หาทางออกไม่เจอ จนรู้สึกอยากจะหนีปัญหาที่คิดไม่ตกนั้นไปให้ไกล ๆ ...

          แต่สำหรับ ครอบครัวสุทธิจินตนา ครอบครัวจน ๆ ครอบครัวหนึ่งใน อ.กุฉินารายณ์ จ.กาฬสินธุ์ ที่ประกอบไปด้วย พ่อ แม่ และลูกพิการอีก 2 คน สังคมอาจมองว่านี่เป็นชีวิตที่แสนจะลำบาก เป็นละครชีวิตที่สุดจะรันทดเรื่องหนึ่ง ทว่าในความเป็นจริง ครอบครัวนี้กลับมากด้วยเสียงหัวเราะ และความรัก พวกเขามองและคิดแต่ด้านบวก และมีความสุขได้แม้อยู่ในมรสุมแห่งความทุกข์ 

          ในทุก ๆ เช้าผู้เป็นพ่อที่เคยมีหน้าที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงหลักของบ้าน กลับต้องมายึดหน้าที่หลักในการดูแลลูก ๆ มากว่า 24 ปีแล้ว เพราะทั้ง นุก ลูกสาวคนโตวัย 24 ปี และ นิด ลูกชายคนสุดท้องวัย 22 ปี ต่างก็ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เนื่องจากป่วยเป็นโรคกล้ามเนื้อฝ่อ หลังจากกำเนิดได้เพียง 2 ปี ส่งผลให้กล้ามเนื้อทุกส่วนของร่างกายค่อย ๆ เสื่อมสมรรถภาพลงไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ในที่สุด ซึ่งพ่อต้องอุ้มนุกและนิดมาอาบน้ำแปรงฟัน ล้างหน้าทาครีม แต่งตัว กินข้าว หรือแม้กระทั่งถ่ายหนัก ถ่ายเบา เรียกได้ว่าคอยดูแลลูก ๆ ตั้งแต่ตื่นยันเข้านอน  จนหลังของพ่อโค้งงอ เพราะอุ้มลูก



          "พ่อเคยคิดนะว่าถ้าแก่ไปแล้วใครจะคอยดูแลลูก เพราะแม่ก็อุ้มไม่ไหว กลัวว่าถ้าวันนั้นมาถึง แล้วลูกเราจะเป็นอย่างไร แต่แม่ก็คอยให้กำลังใจ และบอกว่าอย่าเพิ่งกังวลไปก่อน แค่ทำวันนี้ให้ดี แล้ววันข้างหน้าค่อยว่ากัน" พ่อ กล่าว



          ทั้งนี้ นิด ผู้เป็นน้องชาย ดูจะป่วยมากกว่าพี่สาว เนื่องจากเขาไม่สามารถขยับร่างกายส่วนใด ๆ ได้เลย นอกจากใบหน้า และมีน้ำหนักร่างกายรวมเพียง 14 กิโลกรัม ขณะที่ นุก พี่สาว สามารถขยับมือแขนได้ จึงสามารถแปรงฟัน และช่วยเหลือตัวเองได้เล็ก ๆ น้อย ๆ รวมถึง คอยดูแลน้อง ปัดยุง มด แมลง หรืออ่านหนังสือให้น้องฟัง ในยามที่ทั้งพ่อและแม่ต้องออกไปรับจ้างเพื่อหารายได้นอกบ้าน

          "ก็มีกลัวบ้างเวลาพ่อแม่ไม่อยู่บ้าน เพราะเราช่วยตัวเองไม่ได้ จะกลัวพวกงู หรือมดกัด โดยเฉพาะนิด ซึ่งหากมดกัดก็ไม่สามารถปัดได้ นุกเลยต้องคอยดูแลน้อง เป็นตัวแทนของแม่กับพ่อ เพราะพ่อสอนว่ามีอะไรต้องดูแลช่วยเหลือกัน แบ่งปัน เสียสละ เราต้องรู้จักคำว่า ให้ เรารู้จักคำ ๆ นี้ เราจึงมีความสุขที่ให้ซึ่งกันและกัน" นุก กล่าว

          ในบางครั้งนุกจะทำงานฝีมือ เช่น ปักครอสติช  โดย นุก เล่าว่า เธอและน้องเคยคุยกันเล่น ๆ ว่าถ้าใครจากกันไปก่อน จะได้มีของแทนใจให้กันครั้งสุดท้าย นุกจึงปักครอสติชแทนน้อง ซึ่งรูปที่นุกปักเป็นรูปที่ทั้งคู่ชอบมาก เพราะเป็นรูปพี่น้องจับมือกันดูรุ้งกินน้ำ ดูแล้วอบอุ่น สื่อความหมายเหมือนพี่น้องที่จะคอยประคับประคองดูแลกันตลอดไป




          ในขณะที่ น้องชาย บอกว่า ความรักของเขาเหมือนแสงรุ้งที่มีเจ็ดสี เปรียบดังความรักที่มีให้พี่สาวของเขาทั้ง 7 วัน หรือกล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ความรักที่มีในทุก ๆ วัน ที่นิดจะมอบให้กับพี่สาว นอกจากนี้ นิด ยังบอกด้วยว่า เขาไม่เคยคิดท้อ เพราะท้อแท้ไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้น สู้ให้กำลังใจซึ่งกันและกัน เข้มแข็งไว้ยังมีคุณค่าเสียกว่า ต้องดูแลกันเอง รักตัวเอง ขนาดพ่อกับแม่ยังไม่ท้อเลย

          "อย่างนักศึกษาบางคนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้ ก็ฆ่าตัวตาย แต่คนที่เสียใจคือพ่อแม่ เหมือนเค้าคิดเข้าข้างตัวเองคนเดียว หนีปัญหา เรื่องแบบนี้เรากลับไปแก้ไขได้ แต่ถ้าเสียชีวิตไปแล้ว เราเอากลับคืนมาไม่ได้ เห็นคนฆ่าตัวตายแล้วน่าเสียดายแทนจริง ๆ " นิด กล่าว

          ด้านผู้เป็นแม่ ที่ทุกวันนี้มีหน้าที่หลักในการหาเงินมาจุนเจือครอบครัว ปัจจุบันทำงานเป็นแม่บ้านอยู่ในสำนักงานสาธารณสุขประจำ อ.กุฉินารายณ์ โดยมีรายได้เป็นรายวัน รวมแล้วต่อเดือนตกไม่กี่พันบาท ทำให้ต้องหางานรับจ้าง หรืออื่น ๆ ที่พอทำได้มาเสริมอยู่ตลอด แต่แม่ของนุกและนิดก็อดทน เพื่อให้สามชีวิตที่อยู่ข้างหลังได้กินอิ่มนอนหลับ


          "เวลาแม่ทำบุญ  แม่จะขอให้เขาแข็งแรงแบบนี้ ไม่เจ็บป่วยก็พอใจแล้ว ขอให้ครอบครัวมีความสุข และอธิษฐานให้ลูก ๆ ถ้าเกิดชาติหน้าขอให้เขาเกิดมาเดินได้เหมือนคนปกติ แข็งแรง และขอให้เป็นลูกของแม่ตลอดไป"

          ท่ามกลางฐานะครอบครัวที่ค่อนข้างขาดแคลน แต่เต็มอิ่มไปด้วยความรัก เต็มไปด้วยความเข้าอกเข้าใจกัน ที่ครอบครัวฐานะดีบางครอบครัวยังหาไม่ได้ ซึ่ง นุกและนิด บอกว่า กุญแจสำคัญของกำลังใจคือ ความรักจากพ่อแม่ และหากมีปาฏิหาริย์ที่ทำให้พวกเขาเหมือนคนปกติทั่วไป นิด บอกว่า สิ่งแรกที่อยากทำ คือ หยิบน้ำให้พ่อแม่กิน เวลาที่เห็นเขากลับมาจากทำงานเหนื่อย ๆ จะได้หายเหนื่อย และอยากกอดพ่อสักครั้งแบบเต็มแขนดังเช่นที่ลูกคนอื่น ๆ มีโอกาสได้ทำกัน


          "นิดไม่มีดอกไม้หรือพวงมาลัยมาให้พ่อกับแม่ แต่นิดมีความรักมาให้พ่อกับแม่ครับ สำหรับนิดทุกวันเป็นวันพ่อกับวันแม่ครับ"

          ....และทั้งหมดนี้ คือเรื่องราว ความสุขเล็ก ๆ แต่ยิ่งใหญ่ของ ครอบครัวสุทธิจินตนา ทั้ง พ่อ แม่ นุก และนิด ที่สร้างกำลังใจให้กับคนพิการด้วยกันเอง หรือแม้แต่คนร่างกายปกติที่อ่อนล้ากับการมีชีวิตบนโลกใบนี้

  คลิกอ่านความคิดเห็นของเพื่อนๆ ได้ที่นี่ค่ะ 

ขอขอบคุณข้อมูลจาก