ปู ไปรยา สาวน้อยร้อยชั่ง

          จัดว่าเป็นสาวฮอตที่มาพร้อมกับข่าวฉาวต่อเนื่องระดับแถวหน้าอีกคน สำหรับนางเอกสาววัยกระเตาะ "ปู-ไปรยา สวนดอกไม้ ลุนเบิร์ก" แม้ว่าตอนนี้งานละคร "เคหาสน์แสงจันทร์" จะปิดกล้องไปแล้ว แต่ยังไม่มีคิวลงจอ แต่ก็ไม่วาย สาวปู มีข่าวฉาวทุกวี่ทุกวัน เรียกว่าจะขยับเขยื้อนทำอะไรก็เป็นข่าวตลอด 

          เพื่อให้แฟนๆ ละครเข้าใจถึงตัวตนที่แท้จริงของสาวน้อยผู้นี้ "ดาวต่างมุม" เลยนัดนางเอกสาวมาสนทนาแบบชิลล์ๆ ถึงบ้านพักส่วนตัว แถมสาวปูก็มาในมาดใหม่ ใส่วิกผมดำขลับ ทำเอาจำแทบไม่ได้ แถมเล่าติดขำว่า... 

          "เมื่อสักพักที่ผ่านมาไปนั่งทานข้าวกับเพื่อนแถวเจอเวนิว เจอช่างภาพปาปารัซซี เขาจะจดๆ จ้องๆ ไม่กล้าถ่าย เพราะไม่คิดว่าเป็นปูเลย" (สาวปูหัวเราะระรื่น!) เพื่อไม่ให้เสียเวลามายิงคำถามแรกกันเลย...ย...

ทำไมช่วงนี้งานละครดูห่าง ๆ จอไปล่ะ?

          ปู : ปูห่างมาสักพักนึงแล้ว จริง ๆ เรื่อง "เคหาสน์แสงจันทร์" ที่มี พี่หนุ่ม-ศรราม เล่น คิวพี่เค้าค่อนข้างยากเหมือนกัน มีละครเยอะ แถมมีช่วงหนึ่งที่พี่เค้าประสบอุบัติเหตุด้วย เลยเลื่อนมาเรื่อยๆ ปูก็ไม่ได้กะจะทิ้งจอนานขนาดนั้น ถ้ามีบทที่เหมาะกับปูเขาก็จะหยิบมาให้ปูเล่นนะ ในขณะเดียวกันจะมีรับงานโชว์ตัว เดินแบบ ถ่ายแบบ หรืองานทั่วไปที่นักแสดงเขาทำกัน งานโชว์ตัวมันจะหนักเป็นช่วงๆ ค่ะ  

          ช่วงนี้ปูเหนื่อยๆ เพราะป่วยบ่อย เลยต้องพัก อยากมีเวลาออกกำลังกายบ้างค่ะ ปูไม่ได้รับงานให้มันชุกมือนะ ปูไม่คิดที่จะรับละครทีละ 4 เรื่อง ไม่ใช่เราจะไม่รับ มีนักแสดงตั้งเยอะที่เหมาะจะรับเล่น หลังๆ เลยมีแต่งานโชว์ตัวเยอะ ที่สำคัญปูเองไม่ค่อยรับตอนกลางคืนด้วย ไม่ใช่ปูไม่ไปนะ คือ ไม่อยากรับงานที่เกี่ยวข้องกับกลางคืนน่ะ แบบว่าไม่อยากสนับสนุนภาพการเที่ยวกลางคืนเท่านั้น ถ้าปูคิดจะไปคงจะไปสนุกสนานกับเพื่อนมากกว่าค่ะ

แล้วเรื่องเรียนล่ะตกลงพับโครงการเรียนต่อไปแล้วเหรอ?  

          ปู : รอเรียนต่ออยู่ค่ะ อีกอย่างปูเพิ่งเรียนจบได้แค่ 7 เดือนเอง ช่วงเวลา 5 ปีที่ผ่านมานี้ ก็ทำงานและเรียนหนังสือไปด้วย ปูไม่ได้มีเวลาทำตัวเหมือนคนที่วัยอย่างปูเค้าทำกัน เลิกเรียนปุ๊บก็ต้องนั่งรถไปทำงานเลย เลิกงานบางทีก็ตีหนึ่ง เที่ยงคืน บางวันดีๆ ก็สี่ทุ่ม ไม่ได้มีเวลาเหมือนเพื่อนๆ ถึงช่วงนี้ปูก็เลยขอเวลานั้นสนุกบ้าง ซึ่งมีติดงานพรีเซ็นเตอร์ของมิสทินด้วย เลยยังไม่มีเวลาไปเรียนค่ะ

เวลาทำงานหนักๆ เนี่ย มีอะไรยึดเหนี่ยวบ้าง?  

          ปู : ถ่ายละครมันไม่เหมือนกับอาชีพอื่น ถ้าเราเหนื่อยกลางครันจะมานั่งคิดว่า...ไม่เอา เราจะเลิกเล่น มันทำอย่างนั้นไม่ได้ มันเหมือนว่ายน้ำข้ามฝั่ง ต้องว่ายไปให้ถึง หยุดกลางครันก็จม เหมือนถ่ายละครเหมือนกัน ถ้าเราหยุดคนที่รอเรามีเยอะแยะ ขอเริ่มใหม่ก็ไม่ได้ อุตส่าห์ว่ายมาครึ่งหนึ่งแล้ว ถ่ายมาครึ่งหนึ่งแล้ว ก็คิดอย่างนี้คิดเหมือนข้ามแม่น้ำ เอาง่าย ๆ ตรงกลางจะลึกหน่อย จะเหนื่อยนิดนึง

ถ้ามีโอกาสจะเรียนต่อใช่มั้ย แล้วอยากเรียนอะไร? 

          ปู : การศึกษาสำคัญนะ ปูอาจโชคดีที่ได้ทำงานในวงการบันเทิง ซึ่งน้อยคนที่จะได้โอกาสนี้ ถ้าเกิดปูได้การศึกษาดีๆ มา เราก็สามารถใช้จุดนี้มาทำในสิ่งดีๆ อีกได้ ก็ต้องรอให้เรียนจบก่อน ถ้าว่าถามคนวัยอย่าง ปู ถ้าเจออะไรที่ใช่ ปูว่าไม่ ถ้าเจอที่สมควรเรียน ก็ควรเรียนด้านนั้นๆ งานแสดงขอเป็นวิชาเสริม ไม่ใช่วิชาหลัก ปูชินกับการทำงานด้านแบบนี้ คือ การแสดง บันเทิง เกี่ยวกับศิลปะนิดนึง แต่ปูชอบเรียนหนังสือ ชอบอ่านหนังสือ จะไปด้านศิลปะเลย ก็ไม่ได้ ปูเลยต้องอยู่ตรงกลางค่ะ

ในเมื่อปูมีช่องว่างระหว่างวัย ไม่เหมือนเพื่อนๆ ตรงนี้ได้อะไรมาทดแทนล่ะ?  

          ปู : ปูเลี้ยงหมา เวลามีสัตว์จะทำให้หายเหงา ซึ่งเวลาปูมีเพื่อนจริงๆ บางครั้งเราเองก็ไม่สามารถนัดเพื่อนมาเจอเค้าได้ เวลางานอย่างเราไม่แน่นอนค่ะ บางทีก็ว่าง ไม่เหมือนชาวบ้านเค้า เลยค่อนข้างเจอเพื่อนยาก เพื่อนในวงการก็ไม่ได้สนิทกับใครโดยเฉพาะค่ะ เขาโตกว่าเราเยอะ ส่วนใหญ่จะนับถือกันมาก กว่า เจอกันก็ไหว้ทักทาย

เวลามีข่าวฉาว ๆ ขึ้นมาบ่อยครั้งเนี่ย ปูทำอย่างไร?  

          ปู : ปูต้องปล่อยไป เมื่อก่อนปูก็บ่นๆ ค่ะ คนมาถามเยอะมีข่าวเยอะไปมั้ย บางครั้งคนจะไม่คิดว่าเวลาเด็กทำอะไรผิดบางคน อายุ 17-18 ปี เวลาคบใครสักคนและเลิกกับคนนั้น ปกติเวลาวัยรุ่นเขาเลิกกันเขาเสียใจอยู่แล้ว เขาไม่มานั่งเจอคนที่เขาเคยคบ เจอที่โรงเรียนก็ไม่อยากไปโรงเรียนแล้วกลัวเจอ แต่ปูต้องอ่านข่าว ปูต้องเห็น ต้องให้คนมาสัมภาษณ์ ต้องให้คนมาวิจารณ์ในสิ่งที่ปูทำ ไม่ว่าจะคบ จะเลิก จะไปกินข้าว ก็จะเจอคนวิจารณ์พูดถึงตลอดเวลา  

          บางครั้งมันยาก เพราะเหมือนเขาทำอะไรผิดลงหนังสือพิมพ์ เราก็ต้องรับอยู่ดี เพราะมันเกี่ยวข้องกันยังไงก็ต้องมารับอยู่ดี ไม่น่าถูกโยงก็ถูกโยงมาเกี่ยว เดินไปไหนคนก็จะทำหน้าสงสาร แต่เราก็ต้องอาศัยตัวเอง ไม่งั้นจะไปไม่รอด บางครั้งก็อาศัยพ่อแม่ คุณลุงค่ะ

รู้สึกบ้างมั้ยว่าข่าวมันหนักเกินไปสำหรับคนวัยอย่างปู?  

          ปู : เวลาเราอายุ 18 มันจะมีช่วงเปลี่ยนตัวเอง ผอม อ้วน ทุกอย่างมันจะเปลี่ยนช่วงนั้น ๆ มันจะเป็นช่วงที่คนจับตามอง ช่วงที่เราเปลี่ยนอยู่ ผอมลงคนก็จะทัก อ้วนไปก็ด่าว่าอ้วนไป ทำยังไงก็ผิดอยู่อย่างนั้น พอโตขึ้นมันถึงจุดที่มันหยุดเอง เราเข้าใจมันคงไม่เปลี่ยนไปมากกว่านี้แล้ว แต่ปูว่ามนุษย์จะเปลี่ยนตลอดชีวิต ดูอย่างดาราอายุ 21 กับ 26 ยังไม่เหมือนกันเลย หน้าตาไม่เหมือนกัน เขาต้องเปลี่ยน ไม่งั้นคนก็จะเบื่อ ปูเลยคิดว่ามันต้องเปลี่ยน

เมื่อถูกจับตามองมากๆ รู้สึกรำคาญบ้างรึเปล่า เหมือนมีคนมาก้าวก่ายความเป็นส่วนตัว?  

          ปู : ปูชินแล้ว ทุกวันนี้ปูก็เฉยมากเลย เหมือนนักกีฬาที่บ่นว่าปวดกล้ามเนื้อ นั่นคืออาชีพคุณไม่ใช่เหรอ คุณก็ต้องทนรับสภาพไป เป็นดาราเขาก็ต้องเขียนถึงคุณ คุณจะบ่นอะไร ถ้าเลือกทำอาชีพนี้แล้ว คือ มีคนทำงานหนักกว่าปูเยอะ เหมือนนักกีฬาจะต้องซ้อมทุกวัน ถ้ามาบ่นว่าปวดกล้ามเนื้อจะมาเป็นนักกีฬาทำไม ถ้าปูบ่นปูจะมาเป็นนักแสดงทำไม เราชอบการแสดง รักการแสดง แต่ก็ต้องทนกับสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้ ถ้าเกิดเราไม่ทนเราก็เล่นละครไม่ได้
 
ส่วนมากข่าวที่ปูโดนจะหนีไม่พ้นเรื่อง "ชู้สาว" เราอายุแค่นี้มันเหมาะแล้วเหรอ?  

          ปู : ปูว่าปูไม่ได้เปลี่ยนผู้ชายบ่อย ปูยังไม่ได้เจอคำว่า "คาสโนวี่" ก็โชคดีมากแล้ว ถ้าปูเจอคำนี้คงเครียดเหมือนกัน ปูเคยเห็นดาราบางคนภาคภูมิใจในคำพูดนี้ แต่ตัวปูเอง ปูคบคนหนึ่งทีก็ 3 ปี ปูไม่ได้แอบ ปูว่าปูอยู่ที่กลางแจ้ง เช่น เดินสยามฯ เอ็มโพเรียม ในห้างฯ ในที่สาธารณะปูว่าปลอดภัยกว่าในสายตาของครอบครัวปูนะ เพราะปลอดภัยที่อยู่กลางแจ้ง ปูอาจจะอยู่กับผู้ชายจริงๆ เราไม่ได้ไปแอบใน ที่มืดๆ ปูว่าก็โอเค เพราะปูวัยรุ่น ปูว่าวัยรุ่นในห้องเรียนต้องแอบชอบใครสักคน มันต้องมีนัดเดินสยามอยู่แล้ว มันต้องมี วัยรุ่นถ้าเกิดคบกันเกิน 3 เดือนได้ปูว่าเก่งมาก เพราะวัยรุ่นจะไม่เข้าใจกัน ทะเลาะกัน  

          ถ้าไม่มีนักข่าวปูว่านักแสดงจะประพฤติตัวได้แสบกว่านี้มาก นี่คือข้อดีของนักข่าว ปูเป็นดาราที่แสบ นิสัยไม่ดี ดูเหมือนจะเป็นคนหยิ่ง แต่จริง ๆ ปูไม่ได้สร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองดูเรียบร้อย ปูว่าบางคนทำตัวดีกว่าปูเยอะ แต่พอปูเจอตัวจริง กลับแตกต่างจากเรามากมายเลย

เคยคิดว่าข่าวไม่ยุติธรรมสำหรับเราบ้างมั้ย?  

          ปู : ปูไม่เคยคิดเลย ถ้าคิดอย่างนั้น มันก็ไม่มีทางแฟร์ บางคนได้ในสิ่งที่เขาต้องการ บางคนไม่ได้ นั่นคือชีวิตไง บางคนมีเพื่อน 30 คน บางคนตลอดชีวิตทำยังไงก็ไม่มีเพื่อน มันแล้วแต่คน เมื่อก่อนปูก็ไม่เข้าใจ พยายามทำตัวเองให้น่ารักขึ้นเข้าไว้ แต่เราก็รู้ว่าเราทำอะไรมันไม่ใช่ เราสามารถปรับตัวให้เป็นคนที่ดีในสังคมทำได้ แต่ปรับตัวเองให้เป็นนางฟ้าตกมาจากสวรรค์ ปูทำไม่ได้ ปูว่ามันยาก  

          ปูเคยฝืนตัวเองจนหายใจไม่ออก จนกลายเป็นคนไม่ดี เราคิดเรื่องตัวเอง แต่ไม่คิดถึงคนรอบข้างเราเลยก็จะไม่ดี ปูว่าคนที่ดีต้องคิดถึงคนรอบข้าง ปูว่าเรื่องงานเป็นเรื่องที่เป็นปัญหาใหญ่ที่สุดในโลก คิดว่าโลกจะแตก แต่พอผ่านไปแล้วคิดได้โลกมันก็ไม่แตก

แสดงว่าเวลาคบใครจะอยู่ในสายตาที่บ้านตลอดเลยสิ?  

          ปู : อยู่ในสายตานะ ถ้าเขาไม่ชอบไม่ถือว่ากีดกันนะ แต่ไม่ให้เจอ เอาง่าย ๆ ถ้าทนโทรฯคุยกันไปได้ก็คุยไปซิ แต่ถ้าแม่ไม่ชอบ เขาจะสกรีนยาวเหมือนกัน แต่ 3 คน ที่ปูคบที่เห็นที่มีข่าว พ่อ-แม่ปูเคยเจอแล้ว เจอบ่อยมาก เขาคุยบ่อยกว่าปูด้วยซ้ำ แต่คนไหนที่พ่อ-แม่ไม่ชอบให้คบด้วย แบบว่าแม่ดูออก ปูยังเด็กปูดูไม่ออก เดี๋ยวนี้พ่อ-แม่เริ่มปล่อยปูมากขึ้น พ่อ-แม่จะพูดว่าแฟนเราคนนี้ยังไม่ดีพอ แต่ปูจะบอกว่าดี เขาก็จะสอนว่าผู้ชายที่ดีต้องเป็นอย่างนี้ๆ เดี๋ยวนี้ก็คิดได้ ถ้าเมื่อก่อนปูจะเถียง ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุค่ะ

คิดว่าผู้ชายแบบไหนที่อยากใช้ชีวิตด้วย?  

          ปู : เมื่อก่อนปูจะต้องชอบหน้าตาอย่างนี้ ร้องเพลงแนวนี้ แต่งตัวแบบนี้ ทำงานแบบนี้ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว ต้องนิสัยดี แต่เขาต้องไม่น่าเบื่อ จิตใจดี ใจบุญ ปูไม่ชอบผู้ชายเห็นแก่ตัว เจ้าชู้ แต่ความเป็นจริงก็ไม่มีผู้ชายอย่างนี้ ก็ต้องทำใจ ปูว่าคนหล่อมันไม่จำเป็นแล้ว ปูว่าคนเราคบกันมันเหมือนการยอมกันมากกว่า มันแค่เป็นใครก็ได้ที่อยู่ดี ๆ เรารักขึ้นมา และเขาต้องมีความอดทนสูง เขาต้องทนปูได้ และปูต้องทนเขาได้เหมือนกัน

ไหนลองนิยามความเป็นตัวเองให้ฟังหน่อย?  

          ปู : ปูเป็นคนเจ้าอารมณ์ เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวเย็น เดี๋ยวแฮปปี้ เดี๋ยวเศร้า ก็เหมือนวัยรุ่นทั่วไป ที่แฮปปี้ก็แฮปปี้สุด ๆ เศร้าก็เศร้ามาก ๆ จะเอาแต่ใจช่วงนึง ตอนหลัง ๆ รู้สึกผิด แต่ปูยังมีจุดขอโทษอยู่ แต่ปูจะเป็นคนโกรธง่าย หายเร็ว เหมือนแฟนถ้างอนกันเดือนนึงเลิกกันเลยดีกว่ามั้ย เสียเวลา เสียค่าโทรศัพท์ด้วย

วางอนาคตล่วงหน้าไว้อย่างไร?  

          ปู : เมื่อก่อนจะวางไว้ยาว ถ้าสนิทกับใครก็ต้องสนิทตลอดไป ปูว่าการคาดหวัง มันฆ่าปูได้ เพราะเราตั้งความหวังไว้ปูจะคิดไปทีละวัน ไปให้ตรงเวลา ทำงานให้เสร็จ คิดแค่นี้ เอาง่าย ๆ ถ้าปูตั้งความหวังไว้ว่าอีก 5 ปี จะมีบ้านถ้าไม่มีปูไม่อยากผิดหวัง ถ้าวันนึงมีเงินในแบงก์พอก็จะออกไปซื้อรถ แต่ไม่คาดหวังว่าอีกกี่ปีจะแต่งงานไม่เคยคิดเลย พร้อมเมื่อไหร่ก็จะเป็นไปเองค่ะ

          ถึงจะเป็นสาวอายุไม่กี่กะรัตอย่างนี้ แต่ความคิดที่สัมผัสได้คราวนี้ล้ำกว่าผู้ใหญ่บางคนเสียอีก!


ข้อมูลและภาพประกอบจาก
 
คนกลาง : เรื่อง
อมรรัตน์ สีม่วง : ภาพ