












![]()
![]()
การสิ้นสุดความสัมพันธ์ของคนบางคน
อาจเป็นแค่เรื่องที่ผ่านเข้ามาในวันหนึ่ง
และเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกวัน มันก็ลบเลือนไปจนหมดสิ้น
![]()
![]()
![]()
ภูมิคุ้มกันความโศกเศร้าของคนเราไม่เท่ากันหรอกหรือ?
และให้หยิบยืมกันบ้างได้ไหม?
เพราะน้ำตาของฉันมันไหลจนไม่อาจสั่งให้มันหยุดได้
ถ้าฉันแลกภูมิคุ้มกันความเศร้ากับเธอได้ก็คงดี
.....
![]()
![]()
![]()
มันเป็นแค่เรื่องโจ๊ก
เราแลกความรู้สึก "เจ็บ" หรือ "ไม่เจ็บ" กับใครได้ที่ไหน
ฉันแค่แปลกใจ
ทำไมความรักชอบกลั่นแกล้งคนที่จริงจังกับความรักนัก
![]()
![]()
![]()
ถึงแม้ความคิดของฉันจะเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
และมันก็ไม่อาจทำให้ภูมิคุ้มกันความเศร้าแข็งแกร่งขึ้นในตอนนี้
แต่สักวัน... สักวันคนดี
ฉันจะยิ้มให้กับตัวเองได้อย่างสบายใจ
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()
![]()









| ส่งกระทู้นี้ไปให้เพื่อน |
||
| เมล์คุณ: | เมล์เพื่อน: | |


















































































































































ที่รักจ๋า ขอโทษนะที่พูดกับที่รักไปในวันนี้ ไม่ใช่ว่ามองเห็นความสบายเป็นเรื่องสำคัญมากกว่าความรัก แต่ความรักของเรามันเกิดขึ้นช้าไป เพราะว่าอะไรที่รักรู้ดีที่สุด ถ้าที่รักไม่มีครอบครัวก็คงไม่มีเหตุผลอื่นมาพูดกัน ทุกวันนี้ที่ต้องทนอยู่ในสภาพแบบนี้เพราะว่าความถูกต้องและความฝันที่เราคิดกันไว้ก็ยังมาไม่ถึง









ไม่รู้จะบอกกับใครอย่างไรว่ายังไม่ทันจะได้ศึกษาอะไรกันมากมาย แค่ 1 ปีที่ได้รู้จักได้คุยกัน ความรู้สึกแค่ชอบแต่ยังไม่รักนะ แต่ขาดเขาไม่ได้ไม่รู้ทำไม พอเขาจากไปก็เสียใจนะที่เขาไม่พูดกับเราตรง ๆ เขาจากไปไม่มีแม้นแต่คำลา หรือโทรหาก็ไม่เคยโทรกลับมา SMS ส่งแทบทุกวันเพราะคิดถึง แต่ไม่เคยมีสัญญาณตอบรับจากเขา ไม่เข้าใจตัวเองว่าจะแคร์เขาทำไม อาจเป็นเพราะว่าเราไม่มีใครในตอนนี้ก็เป็นได้ เลยรู้สึกกับเขาแค่คนเดียว หาไม่ได้อีกแล้ว (กรรมของคนอ้วน)
























































































































































































































อยากบอกอะไรอย่างนะ รีบพูดมาเหอะ(รอฟังอยู่) 








