ครูศิลปะโลกไม่ลืม "จูหลิง ปงกันมูล"

ชื่อบทความ 16.30 น. หมดชั่วโมงศิลปะ ถึงเวลาพักผ่อนของครูจูหลิง
เขียนโดย อนุรักษ์ ชัฎอนันต์ เพื่อคารวะแด่วิญญาณครูศิลปะที่ยิ่งใหญ่

16.30 น. ของวันจันทร์ ที่ 8 มกราคม 2550 เพียง 1 สัปดาห์นับจากวันปีใหม่ และก่อนวันเด็กเพียง 1 สัปดาห์เช่นกัน
ถ้าคุณครูจูหลิงยังมีชีวิตอยู่ เวลา 16.30 น. น่าจะเป็นเวลาเลิกเรียน ชั้นเรียนศิลปะที่จบลง คงต้องเป็นเวลาที่คุณครูศิลปะ ยังคงมีภารกิจเกี่ยวกับกิจกรรมการเรียนการสอน การจัดเก็บวัสดุ อุปกรณ์ ชื่นชมผลงานศิลปะของเด็กๆ ตรวจผลงาน ให้คะแนน และเตรียมการสอนในวันพรุ่งนี้ โดยอาจจะแถมพกด้วยภาระที่ได้รับมอบหมายในการดูแลเด็กๆหลังเลิกเรียน จนนักเรียนคนสุดท้ายก้าวพ้นจากประตูโรงเรียน ด้วยการที่ผู้ปกครองมารับ บางครั้งอาจจำเป็นต้องพานักเรียนส่งถึงบ้าน ด้วยความห่วงใย ผูกพัน เป็นสัมพันธภาพที่งดงามตามแบบชนบทไทย และแนบแน่นยิ่งขึ้นด้วยชุดคุ้มครองครูจากทหารตำรวจอาสา มันเป็นสัมพันธภาพใหม่ที่ตัดกันไม่ขาดในพื้นที่ความขัดแย้งคุกรุ่น
ครูศิลปะเป็นผู้ถ่ายทอดภาษาศิลปะ ในที่ซึ่งมีความแตกต่างทางภาษา
ภาษาศิลปะ ภาษาของจินตนาการ ภาษาของเด็กๆที่ไม่แตกต่างกันในรูปแบบ ภาษาศิลปะน่าจะเป็นสิ่งเหนือพรมแดน เหนือลัทธิศาสนา เหนือความเป็นชนชาติ เหนืออคติทั้งปวง ครูจูหลิงคิดไปไกล แต่อธิบายง่ายๆแบบหนุ่มสาว อุดมการณ์ที่ติดดิน ว่าไปสอนศิลปะให้เด็กๆ ไปสอนเด็กๆวาดรูป เป็นครูศิลปะของเด็กๆที่จิงลือปะ ทั้งที่รู้ว่าเป็นพื้นที่แห่งความขัดแย้ง ด้วยไฟศิลปะและจินตนาการแห่งการสร้างสรรค์ ทัศนคติที่ดีงามต่อวิชาชีพครูศิลปะ เป็นครูเล็กๆที่มีพื้นที่ยืนอยู่น้อยเต็มทีในสังคม บริโภคเร่งรีบที่เต็มไปด้วยนานาปัญหา และที่สำคัญโลกศิลปะของเธออยู่ท่ามกลางความขัดแย้งรุนแรง ทั้งหมด คือ การมองโลกในแง่ดีนั่นเอง “ สอนศิลปะให้เด็กชั้นประถมในประเทศบ้านเกิด ”
อนุรักษ์ ชัฎอนันต์